به کاری که کار نداری چه کار داری؟

  • انتشار: ۳۰ ثور ۱۳۹۸
  • سرویس: دیدگاه
  • شناسه مطلب: 62077

درکابل قدیم، اولین درس گورو؛ روحانی هندوها در درمسال شوربازار به شاگردانش این بود که: ” به کاری که کار نداری چه کار داری؟ “

توصیه ای که هنوز و همیشه برای بسیاری ضروری است.

همین دیروز یک خانم روزنامه نگار، پست تخصصی معاونت وزارت دفاع در امور تعلیمات پرسونل را گرفت.خانمی که از رسم و رموز ارتش آگاه نیست و حتی مشق سربازی را نمی داند. فرمان پذیری و تاثیرگذاری در ارتش ها، تابع ابهت، کاریزما، درایت و سابقه فرماندهان است و صاحب این سمت باید تخصص لازم در تاکتیک و دکترین جنگ و در تخنیک و تجهیزات نظامی داشته باشد.

من این خانم را دو سه باری در جلسات مشترک دیده ام. برای امور مدنی، اجتماعی و مشاغلی که نیازمند حرف و سخن است و در جایگاه مدعی العموم قرار بگیرد، مناسب است اما پست معاونت ارتش را نباید می پذیرفت.

حکومت و زمانه عجیبی است. زمانه پروپوزال و پریزنتیشن. زمانه کسانی که قبل از هر جلسه ای، آمادگی انترنتی می گیرند و با یک جستجوی انترنتی، مطالعه سطحی و بررسی ویکی پدیایی در مورد تخصصی ترین امور حرف می زنند.

باید متوجه باشیم که جنگ و دفاع و جان سربازان و هزینه امکانات، مهمتر از آن است که تابع سلیقه های شخصی و نمایش های رسانه ای ما شود.

شاید این شگرد تازه ای است. تقرر پر هیاهو و یک حضور زنانه و نمایشی تا حذف های هدفمندانه، تقاعدهای اجباری و تصفیه های قومی از ارتش را بپوشاند و با قاعده مشتی از خرمن، یک نفر را با سهمیه ٢٠ درصدی بست های جنرالی و افسری ارتش معاوضه کند

شجاع محسنی