پایان یک سال خونین دیگر

  • انتشار: ۲۷ حوت ۱۳۹۶
  • سرویس: اجتماعی
  • شناسه مطلب: 38403

به پایان یک سال خونین نزدیک می شویم و در آستانه ورود به یک سال احتمالا خونین دیگر قرار داریم. نهاد هاى امنیتى- دفاعى ما، فاقد یک راهبرد دقیق امنیتى هستند.

معطوف بر آن هزینه هاى بسیار سنگین اقتصادى و انسانى پرداختیم/ می‌پردازیم. همین چند روز پیش ده‌ها کماندو و سرباز فداکار ارتش ملى در فراه، قتل‌عام شدند.

کابل همچنان هدف ساده هجمه هاى خونین داعشى- طالبى است. شاهراه ها توسط هراس‌افکنان به سادگى مسدود می شوند. ولسوالی‌ها دست به دست می‌شوند. در هفتاد درصد کشور، طالبان یا حضور تعیین کننده دارند و یا حضور تهدیدکننده، ناامنى فراگیر شده است.

رهبرى حکومت، در مسایل امنیتى همچنان دچار تناقض شدید و سر درگمى عمیق است، آنچنان که متحد اصلى ما آمریکا، از ضعف راهبرد امنیتى به شدت رنج می‌برد. روزى رییس‌جمهور ایالات متحده امریکا اعلام می‌کند: ما با طالبان دیگر صلح نخواهیم کرد و آنان را به‌شدت سرکوب خواهیم نمود و کارى را که دیگران نتوانسته اند انجام دهند، ما به پایان خواهیم رساند.

بلافاصله رییس‌جمهور ما ذوق زده اعلام می‌کند که صلح را از این بعد باید در میدان هاى جنگ جستجو کرد و اما فرداى آن روز، در یک چرخش صد و هشتاد درجه اى در دفتر شوراى عالى صلح، ازپروسه/ پروژه صلح اعلام حمایت می‌کند، چرخش دراماتیکى که کاخ سفید نیز آن را به نمایش می‌گذارد! آدم حیران می‌ماند که حرف دیروز رییس‌جمهور و متحدین بین‌المللى ما، مبناى راهبرد امنیتى کشور ماست یا حرف امروز آن ها!

پروسه صلح و دم و دستگاه  موسوم به شوراى عالى صلح نیز، ظاهرا پروژه  آب و نان دارى شده در دست عده خاصى که به خوبى می‌دانند، این شورا هیچ نوع نقش مثبت و موثرى در فرایند صلح و انگیزش صلح‌خواهى و صلح‌طلبى نداشته و نمی‌تواند داشته باشد! اما کاسب‌کارانه و با نگاهى معطوف به سود، با چنگ و دندان به دوام کار پرهزینه و بی‌فایده این شورا اصرار دارند. نشست صلح دایر می‌کنند و امتیازات کلانى به هراس‌افکنان هدیه می‌دهند؛ امتیازاتى که دهشت‌افکنان و حامیان منطقه‌اى آنان را، به باج‌خواهى و امتیازگیرى بیشتر،  جری‌تر کرده و بر نتیجه‌بخش بودن تداوم فرایند هراس‌افکنى امیدوارتر ساخته است و صداهایى را نیز در همسویى  با هراس‌افکنان و تقویت مواضع آنان، از درون و بیرون بلند نموده است.

صداى بیرونى از حنجره نماینده پاکستان در سازمان ملل بلند شد، که اگر آمریکا دست به عملیات نظامى در مناطق تحت کنترل طالبان در افغانستان بزند، تلاش‌هاى سیاسى براى پایان جنگ در افغانستان صدمه می‌بیند!  از درون نیز صداهایى شنیده شد که ولایات جنوبى باید به طالبان واگذار گردد !

ترکیب این صداها، تکه‌هاى پازلى است که به خوبى نشان می‌دهد که هراس‌افکنان و حامیان درونى و بیرونى آنان، به نقطه ضعف‌هاى مفرط حکومت و متحدین بین‌المللى آن پى برده‌اند و همچنان جنگ و ستیزه‌جویى و هراس‌افکنى را یک گزینه مناسب براى پیروزى نهایى و تحقق اهداف خود ارزیابى می‌کنند!

مردم افغانستان از ضعف شدید حکومت و حامیان بین‌المللى آن در مهار هراس‌افکنى به شدت سرخورده شده‌اند. حاکمان کابل فرصت اندکى دارند و تا دیر نشده باید با اتخاذ یک راهبرد روشن، کارآمد و قاطع در امر مبارزه با هراس‌افکنى، سال نو متفاوت و امید بخشى را به مردم نوید دهند.

علی احمدی

اشتراک گذاری:
لینک کوتاه:

نظرات(۰ دیدگاه)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *