از راهبرد جنگ تا راهبرد صلح؟

  • انتشار: ۲ اسد ۱۳۹۷
  • سرویس: دیدگاه
  • شناسه مطلب: 45454

روز یکشنبه هفته گذشته روزنامه نیویورک تایمز گزارش داد که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده امریکا دستور مذاکرات مستقیم با گروه طالبان را به دیپلومات‌هاى ارشد آن کشور صادر کرده است.

هرچند یک روز بعد از این گزارش، ماموریت ناتو در افغانستان اعلام کرد که از اظهارات منتسب به جنرال جان نیلکسون، فرمانده نیروهاى امریکایى در افغانستان سوء برداشت شده و امریکا آماده مذاکره مستقیم با طالبان نیست.

اما اگر نشر این گزارش به سفارش دولت امریکا به منظور سنجش افکارعمومى و نیز محک زدن واکنش طالبان صورت گرفته باشد و در صورت دریافت بازخوردهاى مثبت، در آینده نزدیک تبدیل به یک راهبرد اجرایى وعملیاتى در سیاست امریکا در قبال طالبان گردد؛ آن وقت این رویکرد امریکا تغییر چشمگیرى در سیاست آن کشور در منطقه خواهد بود.

در چند هفته گذشته مقام‌هاى عالی‌رتبه امریکایی چندین بار به افغانستان و پاکستان سفر کردند تا به گفته برخى آگاهان مسایل سیاسى- امنیتى منطقه، زمینه گفت‌وگوى مستقیم ایالات متحده امریکا با طالبان را فراهم کنند.

مایک پمپئو، وزیرخارجه امریکا دو هفته پیش به کابل سفر کرد و والیس ویلز، معاون وزیر امور خارجه این کشور در امور جنوب آسیا و آسیاى میانه نیز، چندین روز مشغول گفت‌وگو با مقام‌هاى پاکستان و افغانستان از جمله گلبدین حکمتیار بود.

این تلاش‌ها (تلاش براى مذاکره مستقیم با طالبان) در حالى صورت مى‌گیرند که رئیس‌جمهور امریکا در ٣١ اسد سال ٩۶ با سروصداى بسیار زیاد، راهبرد جدید امریکا در جنگ علیه هراس‌افکنى مشهور به راهبرد جدید ترامپ را اعلام کرده بود.

دونالد ترامپ شخصا راهبرد جدید امریکا را طى سخنرانى در پایگاهى در نزدیکى محل دفن بسیارى از سربازان کشته شده امریکا در افغانستان در حومه واشنگتن اعلام کرد و بر ابقاى سربازان امریکا در افغانستان تاکید ورزید و دلیل آن را جلوگیرى از قدرت گرفتن گروه‌هاى پیکارجو اعلام نمود.

ترامپ در آن روزها گفته بود ما کارى را که دیگران نتوانستند به سرانجام برسانند به پایان خواهیم رساند. قبل از آن نیز، نیروهاى امریکایی در٢۵ حمل ٩۶ مادر بمب‌ها را بر فراز پایگاه هراس‌افکنان در کوه‌هاى توره بوره پرتاب کرده بودند، اما بعد از یازده ماه از اعلام راهبرد جدید و یک سال و سه ماه از پرتاب مادر بمب‌ها، اکنون آن راهبرد و آن بمب، بیشتر به یک شو می‌ماند و خود ترامپ نیز بر شکست راهبردش اذعان کرده است و این راهبرد نه تنها از قدرت گرفتن هراس‌افکنان جلوگیرى نتوانسته، بل روز به روز بر گستره خشونت، قدرت و استیلاى ارضى ستیزه‌جویان افزوده شده است!

روسیه همین چند روز پیش اعلام نمود ما اسنادى در اختیار داریم که نشان می‌دهند امریکا به طالبان کمک مى‌کند!

اکنون ما نمى‌دانیم که آیا امریکا در پى جنگ با طالبان است، یا در پى صلح و یا در پى استحاله طالبان به داعش؟ مگر اینکه آقاى غنى بداند!

در زمان اعلام راهبرد جدید امریکا، حکومت افغانستان از خوشحالى در پوست خود نمى‌گنجید!

اگر امروز نیز راهبرد صلح امریکا که در گزارش نیویورک تایمز آمده تبدیل به سیاست عملى آن کشور شود، آیا بازهم حکومت افغانستان در پوست خود نمى‌گنجد و به ساز آن کشور خواهد رقصید؟!

ما افغان ها باید بدانیم تا زمانى که به یک آگاهى عمومى نرسیم، داراى یک دولت قانونمند ملى، مسئول و پاسخگو نشویم و بر خود تکیه نکنیم و همچنان در پى استیلاجویى قومى و تبارى باشیم و دستیابى به قدرت را از طریق تقلب و تغلب و با تکیه بر قدرت‌هاى خارجى جستجو کنیم، متاسفانه همچنان اسیر اوهام، خیالات و راهبردهاى مرموز و روزمره دیگران خواهیم ماند!

علی احمدی

اشتراک گذاری:
لینک کوتاه:

نظرات(۰ دیدگاه)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *