دیپلماسی چینی در قالب میزبانی از امارت طالبانی ۱

  • انتشار: ۹ اسد ۱۴۰۰
  • سرویس: بین المللدیدگاه
  • شناسه مطلب: 117699

مناسبات چین با افغانستان در دوره‌ی جدید دو مرحله‌ی اساسی داشته است: دور نخست پس از ریاست جمهوری حامد کرزی آغاز گردید و در قالب پروژه‌های اقتصادی ادامه یافت. در دوره ی اشرف غنی اما اندکی از رونق و گرمی این روابط کاسته شد. یکی از عوامل مهم سردی این روابط عدم تمکین بیجینگ به خواسته‌های سیاسی کابل بوده است. از اواخر دوران کرزی حکومت کابل در تلاش بود تا به شکلی مقامات چینی را متقاعد سازد که در روابط میان افغانستان و پاکستان، به سودِ افغانستان مداخله‌ی سیاسی داشته باشد، اما حکومت کابل تاکنون نتوانسته است در این راستا موفق گردد.

پس از تشکیل حکومت وحدت ملی نیز، کابل بارها خواست تا از طریق اهرم حکومت چین بر پاکستان فشار آورد تا در سیاست خارجی خود نسبت به افغانستان بازنگری کند، اما این نیت مقامات کابل تاکنون تحقق نیافته است؛ زیرا چین گرچه با افغانستان به مثابه‌ی کشوری هم‌مرز، مناسبات بدی نداشته است، ولی با پاکستان روابط استراتژیک دارد. افزون براین، اشرف غنی بارها خواسته است که با کمک بیجینگ مذاکرات صلح را آغاز کند، اما این درخواست‌ها نتیجه‌ای معکوس داده و در نهایت مقامات چینی بدون درنظر داشت دغدغه‌های سیاسی کابل، میزبانی رهبران طالبان را پذیرفتند.

دور دوم مناسبات چین و افغانستان در این اواخر و پس از اوج گیری حملات شورشیان طالب آغاز گردید که هر روز بر شتاب و شدت آن افزوده می شود. در این مرحله، چین بیش از اینکه تمایل به گفتگو با حکومت اشرف غنی باشد، به دنبال گسترش مناسبات با امارت طالبانی است. طالبان نیز با روی گشاده از این اراده ی چین استقبال نموده اند؛ سهیل شاهین، سخنگوی دفتر سیاسی طالبان، از حکومت کمونیستی چین به مثابه‌ی دوست امارت طالبانی یاد کرد و وعده داد که امارت، از حضور چین در بازسازی افغانستان استقبال خواهد کرد.

برخی از فاکتورهایی که چین در روابط با طالبان به دنبال آن است عبارتند از: ۱٫ کنترل وضعیت هرج و مرج و ناامنی به وجود آمده که ناشی از خلأ قدرت سیاسی در افغانستان است؛ ۲٫ پیشگیری از گسترش و انتقال این هرج و مرج به مرزهای چین؛ ۳٫ مهار ایده ی جدایی طلبی در شهرهای مرزی چین با افغانستان؛ ۴٫ مبارزه با تروریسم و افراط گرایی؛ ۵٫ موفق شدن در گسترش روابط دیپلماتیک با کشورهای آسیای میانه و دست یابی به منافع اقتصادی پس از برقراری مناسبات نزدیک با این کشورها.

سید یحیی موسوی پویا

نظرات(۰ دیدگاه)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *