پروسه صلح، بازی یا سر درگمی؟

  • انتشار: ۲۷ اسد ۱۳۹۹
  • سرویس: اخبار مهم
  • شناسه مطلب: 92189
روز جهانی صلح

تشکیل جرگه مشورتی صلح و سخنان افتتاحییه آن به وسیله رؤسای قبلی و فعلی جرگه و رییس جمهور برای هربیننده این مفهوم را القا می کرد که تصمیم رهایی بیش از چهارصد زندانیی طالبان قبلا گرفته شده و تنها از مجرای جرگه می خواهند به آن اعتبار و مشروعیت ببخشند و به نوعی مسئولیت رهایی خطرناک ترین جنایت کاران را به دوش نمایندگان از همه جا بی خبر جرگه بگذارند.

مزید بر آن قرار دادن نامه وزیر خارجه امریکا بر سر میز نمایندگان جرگه که در آن بر ضرورت رهایی محبوسین باقی ماندهٔ طالبان تاکید شده بود، نوعی اجماع نظر حکومت و حامیان بیرونی اش را در این خصوص نشان می داد.
نمایندگان جرگه مشورتی با ملاحظهٔ همین نشانه ها به رهایی زندانیان طالبان رای موافق دادند.
حالا چه گپ شده که در روند رهایی اینان مشکل ایجاد شده است؟

آیا حکومت واقعا از اول قصد رهایی این زندانیان را نداشت و می خواست آن را از طریق جرگه برآورده کند؟ اگر چنین بود پس چرا در این مورد طبق معمول گذشته در میان نمایندگان ذهنیت سازی نکرد وزیگنال هایی برای آن ها نفرستاد؟

آیا مخالفت برخی کشورهای غربی مانع این کارشده است؟ چرا این کشورها پیش یا در آستانهٔ برگزاری جرگه این مخالفت را به صورت جدی ابراز نداشتند؟

به نظر می رسد پروسهٔ صلح با طالبان با ابهامات و چالش های جدی رو به روست. در حالی که نمایندگان طالبان باصدای بلند همهٔ دست آوردهای جدید، حتی نیروهای قهرمان امنیتی افغانستان را نفی می کنند، حکومت نیز در سطح بلند بر ضرورت فشار نظامی حداکثری بر طالبان سخن می گوید. جبههٔ جمهوریت در برابر جبههٔ امارت از انسجام و یک پارچگی و دید روشن و شفاف در زمینهٔ مصالحه برخوردار نیست. گرچه طالبان نیز انسجام لازم را ندارند اما دید امارتی شان مشترک است.

رهبری شورای عالی مصالحهٔ ملی نیز درمانده ، سر درگم‌ و‌ پسیف به نظر می رسد. این شورا تا کنون قادر به احراز صلاحیت ها و مسئولیت های خود و انسجام نیروها و نهادهایی که به نام صلح فعالند و یا در این روند دست اندازی و تشبث می کنند، نشده است.

بنا براین معلوم نیست که با این سر درگمی، عدم تدبیر و فقدان برنامه و نقشهٔ راه پروسهٔ صلح چه سر نوشتی خواهد یافت؟!

سید آقا حسین فاضل سانچارکی