هزاره ها و رقابت برای پراکندگی/ چرا به اینجا رسیدیم؟

  • انتشار: ۲۴ میزان ۱۳۹۹
  • سرویس: دیدگاهسیاست
  • شناسه مطلب: 95624

امروز در شبکه های اجتماعی خبر ظهور حزب وحدت نوین به رهبری یا دبیرکلی عباس ابراهیم زاده نماینده مردم بلخ را مطلع شدم. چندی پیش خبر از تاسیس شاخه دیگر حزب وحدت به ریاست محمد سرور دانش معاون رئیس جمهور به میان آمد. اکنون آنچه به ذهن تبادر می کند این است که آیا جامعه هزاره ظرفیت این همه حزب را دارد؟

در شرایطی که دیگران منسجم تر می شوند، جامعه هزاره و تشیع به سوی چند پارگی گام بر می دارد. بدون شک حزب سازی در صورتی که روند طبیعی و بر اساس نیازمندی های جامعه و پروسه باشد، نه تنها مطلوب که مقوله ضروری پنداشته می شود. اما چنان چه احزاب، شکل پروژه به خود بگیرد، بدون شک جامعه را چندپاره خواهد ساخت.

انسجام ظرفیت ها و ایجاد یک محور قوی تنها با فداکاری، مدارا، خویشتنداری، آینده نگری و سعه ی صدر میسر است که کنشگران هزاره اعم از قدیم و جدید، فاقد آن است. توصیه من به عنوان یک سیاست شناس به کنشگران هزاره این است که از گذشته تلخ عبرت بگیرند و تا دیر نشده یک محور نیرومند، منسجم و متحد را بازتاسیس کنند؛ در غیر ان، همگی به تدریج از صحنه کنشگری و تصمیم گیری حذف خواهند شد.

به یاد داشته باشیم که تحولات آینده کشور به شدت پرمعما، پیچیده و چند لایه است، با ساده سازی مساله نباید خود و مردم زجر دیده خود را به سرنوشت مبهم و پرچالش سوق دهیم.

دکتر عبدالطیف نظری