سردرگمی در مذاكرات صلح

  • انتشار: ۱۷ قوس ۱۳۹۸
  • سرویس: دیدگاه
  • شناسه مطلب: 71913
مذاکرات صلح

واقع بينانه ترين تحليل شايد اين باشد كه امريكا و پاكستان در ميدان سياست در افغانستان در حالت توازن قدرت قرار دارند. اين توازن قدرت براي پاكستان به كمك طالبان فراهم شده است. اينگونه نيست كه پاكستان و امريكا هماهنگ هستند و اسلام آباد در قضيه افغانستان گوش به فرمان واشنگتن مي باشد.

جز پاكستاني ها همه در حيرت هستند. امريكايي ها نمي دانند كه با توجه به شخصيت مردد و غير قابل پيش بيني دونالد ترامپ و نيز نفوذ پاكستان روي طالبان در برزخ ميان صلح و انتخابات به كدام طرف بروند؟

حكومت نمي داند كه سرنوشتش به انتخابات منتهي مي شود يا به روند صلح؟ طالبان نمي دانند كه بالاخره امريكايي ها افغانستان را ترك مي كنند يا نه؟ نمي دانند كه به فرض اينكه امريكايي ها بپذيرند و بروند چه پيش مي آيد؟ آيا اجازه خواهند يافت كه دولت تشكيل دهند؟ آيا مي توانند دولت را با اين تشكيلات متورم و بزرگ شده اش اداره كنند؟ اعتماد گروه هاي اجتماعي را جلب كنند؟ امنيت را برقرار سازند؟

تنها طرفي كه از اين حيرت سود مي برد، پاكستاني ها است. بي ثبات ترين حالت نظام سياسي در افغانستان مطلوب ترين حالت براي پاكستان است.

نویسنده: شجاع محسنی