دیپلماسی چینی در قالب میزبانی از امارت طالبانی ۳

  • انتشار: ۱۱ اسد ۱۴۰۰
  • سرویس: بین المللدیدگاه
  • شناسه مطلب: 117817

در دو یادداشت پیشین به منافع سیاسی و اقتصادی کوتاه‌مدت و بلندمدت چین از برقراری ارتباط با طالبان اشاره شد. اینک در بخش پایانی به توضیح منافع طالبان از برقراری ارتباط با چین خواهیم پرداخت. مناسبات طالبان با چین این پرسش را به ذهن متبادر می‌کند که اساساً گروه شورشی طالبان از این رابطه چه نفعی خواهد برد؟ اگر چین، به‌مثابه‌ی یک کشور کمونیستی، تمایل شدید به ارتباط دیرینه با طالبان دارد به دلیل سیاست چندجانبه‌گرایی و منافع سیاسی و اقتصادی این کشور است. اما طالبان با چه ملاک و معیاری حاضر به ارتباط با دولتی می‌شوند که بر اساس ایدئولوژی طالبانی، دولتی کافر است.

اکثر تحلیل‌ها بر روی منافع چین از این ارتباط متمرکز است و چندان به منافع طالبان توجه نمی‌شود. اما همان‌گونه که چین از برقراری این روابط منافعی کسب می‌کند، طالبان نیز از منافع سیاسی، اقتصادی و استراتژیک بهره‌مند ‌می‌شوند. پس از حملات یازده سپتامبر و در پی آن حمله آمریکا به افغانستان، چین و پاکستان تنها کشورهایی بودند که روابط خود با امارت طالبانی را حفظ کردند و دولت چین یکی از تمویل‌کنندگان نظامی و مالی گروه شورشی طالبان بود که با پرداخت پول و اسلحه، این گروه را حمایت می‌کرد. بیشتر حمایت‌های مالی چین به خاطر ترس از خنثی‌سازی پروژه‌های اقتصادی و زیرساختی این کشور در افغانستان بود. ازاین‌رو، مجبور به پرداخت مبالغِ زیادی به طالبان برای صرف‌نظر از تخریب این پروژه‌ها بودند. در مقابل حمایت‌های مالی چین، طالبان نیز به دولت چین تعهد سپرده بود که از حمله و تخریب پروژه‌های اقتصادی و عمرانی چین در افغانستان خودداری می‌کند.

این مناسبات و معاهدات که پیش از این به خواست هردو طرف چینی و امارت طالبانی به شکل محرمانه و پنهانی صورت می‌گرفت، درنهایت آشکار شد و هردو طرف علناً تمایل خود به ارتباط و گفتگو را اظهار کردند، گو اینکه در سال‌های گذشته باهم ارتباط و گفتگو نداشته‌اند! افزون براین، پس از حمله‌ی آمریکا و ناتو به افغانستان و شکست امارت طالبانی، این گروه شورشی در انزوای سیاسی و بین‌المللی قرار گرفته بود. اکنون پس از خروج آمریکا و ناتو از افغانستان که ظاهراً طالبان در جبهه‌ی نظامی خود را برتر و دست بالا می‌بینند، در تلاش برای کسب مشروعیت سیاسی و بین‌المللی هستند. بنابراین، گفتگوهای علنی با دولت چین به‌مثابه‌ی قدرت برتر اقتصادی، سرآغاز کسب مشروعیت بین‌المللی است. دولت چین نیز به دلیل ترس از دست دادن منافع خود عملاً این گروه شورشی را به رسمیت شناخته و به شکلی تلاش می‌کند به آن مشروعیت بخشد. بااین‌وجود، اما کسب مشروعیت بین‌المللی مشروط به تحقق مؤلفه‌های اساسی است که طالبان از انجام آن عاجزند.

سید یحیی موسوی پویا

نظرات(۰ دیدگاه)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *