بیماری جهالت

  • انتشار: ۸ سنبله ۱۳۹۹
  • سرویس: اخبار مهم
  • شناسه مطلب: 93645

هرسال در محرم الحرام، عده ای لخت و عور با قمه و زنجیرهای تیغ دار، نمایشنامه های خیابانی را بنام عزاداری به راه می اندازند و با حالتی از گیجی و توهم مذهبی، پشت و پهلوی شان را خونین کرده و به امید ثواب، عذاب نصیب می شوند.

غافل از اینکه پشت این قضایا، پول اعراب کویت و لندن و امارات خوابیده و عده ای از راه اندازی چنین نمایش هایی پول هنگفتی به حساب شان واریز میگردد.
انقلاب و قیام امام حسین اگر نتایج اش همین باشد که اینها انجام میدهند، باید گفت آن قیام و حرکت آن امام ضرب در صفر خواهد بود.

اتباع و مدعیان پیروی از امام، اگر از عاشورا یاد میکنند، ظلم ستیزی و نفرت از ظالم را فرا میگیرند نه زخم زدن به خویشتن و اولاد خویش.

گریه و نوحه و تجمعات عزاداری، وسیله است برای اینکه سرنوشت فردای خویش را تعیین کنیم و با انزجار از ظالمان و جهان‌خواران، خود ما مجریان عدالت و نفی کنندگان ظلم باشیم و استبداد و زور و تزویر را برداریم یا حداقل برای جهانیان این هشدار را بدهیم که نسلی که مطیع امام حسین است، ذلت پذیر نیستند.
ولی تفسیر عده ای از عاشورا، فقط لعنت است و تیغ زنی… به قول شهید مطهری، شمر ۱۴۰۰ سال مرد و خاک شد، شمر زمانه را بشناسید در گوشه گوشه ی دنیا، شمرهای زمان ظلم میکنند و ستم روا میدارند، اما برخی از ماها به کارهایی مصروفیم که روی شمر را هم سفید میکند.

خیالات و توهمات مان را بنام عزاداری بر پسر پیامبر، قالب کرده ایم همون حسینی که هنوز فریادش در تاریخ طنین انداز است که: هرگاه دیدید سلطان ستمگری، مکان حرام و حلال خدا را جا به جاکرده و نقض عهد خدا کرده و اگر قولا و عملا گامی بر ندارید، حق تان است خدا شما را مجازات کند آن طور که بخواهد…

پایانه اینکه؛ عزادار حسینی به جای جراحت نفس و زدن خود، با یزیدیان و شمرهای زمان خودش مبارزه میکند و قمه زنی و تیغ زنی، ناشی از قبول شکست است و نشان نداشتن اعتماد به خویشتن.

علی ظفر یوسفی