سرویس دیدگاه

آمریکا از افغانستان خارج نمی شود

بایدن گفته آمریکا از افغانستان خارج می شود، ولی معلوم نیست که سر حرفش بماند. به نظر می رسد که بایدن با این حرفش می خواهد طالبان را قانع کند تا در مذاکرات صلح شرکت کند.

قدرت غنی حتی از پادشاهان پیشین افغانستان نیز بیشتر است/ تمرکز زدایی قدرت می تواند یک موضوع کلیدی برای صلح پایدار باشد

همین طور که دولت های امریکا و افغانستان در تلاش برای مذاکره با طالبان در مورد صلح می باشند، افغانستان همچنان با یک معضل قدیمی دست و پنجه نرم می کند: اینکه حکومت ملی در مقایسه با رهبران ولایتی و ولسوالی ها به چه میزانی از قدرت باید دسترسی داشته باشد؟

افغانستان

افغانستان در سراشیب جنگ و صلحی که به یک رؤیا شباهت دارد

متاسفانه از ۱۵ سال به اینطرف پیش بینی میکردم که امریکا جنگ را در نگاه نظامی نخواهد برد و بنیاد های “جمهوری اسلامی افغانستان” هم روی ریگ ها و شن های درحال حرکت ساخته شده که بدون اصالت و با وجود دولتمردان فاسد و بیکاره و دموکراسی بدون دموکرات نمیتواند وحدت ملی را ایجاد کند.

باتلاق استانبول؛ تقسیم قومی قدرت

تقسیم قومی قدرت، بزرگ‌ترین اشتباه تصمیم‌گیرندگان اجلاس بُن بود. قدرت و حکومت کشور جامه ملا نصرالدین شد که زورمندان مانند ملک شخصی به سوی خود و قوم خود می‌کشیدند.

ضرب العجل اول ماه می

چه دولت بایدن-هریس نیروهای امریکایی باقی مانده (حدود ۳۵۰۰ سرباز) را تا اول ماه می از افغانستان خارج کند و چه نکند و چه گفت و گوهای صلح نتیجه بدهد یا ندهد و حملات بهاری طالبان شدت یابد، موضوع نزدیک شدن ضرب العجل اول ماه می نیازمند تعمق و تفکر ویژه می باشد.

وضعیت گنگ و مضحک

ذوالفقار امید با آشار کردن چند نفر محدود گفته من از هزاره دفاع می کنم. از هر کس اقدام و مقابله نظامی انتظار می رود، جز جناب امید! امید یک شخصی است که هیچگاه روی سنگر ندیده و همیشه لوکس زندگی کرده و فقط ادای مدنی درآورده!

کتاب «فرستاده» زلمی خلیزاد و یک بام و دو هوای سیاست

آمریکا و شخص زلمی خلیل‌زاد به عنوان فرستاده ویژه و سفیر این کشور در افغانستان و عراق پس از سرنگون کردن نظامهای استبدادی قبلی در پی ایجاد نظام دموکراتیک بر می‌آید ولی نوع نظامی که در این دو کشور ایجاد میکنند تا حد زیادی متفاوت است.

“رمضان” تمرین خودسازی و پرورش است

“روزه” در زندگی بشر تاریخ دیرینه دارد و اختصاص به دین “اسلام” ندارد. در واقعیت بشر برای بازپروری و خودسازی خویش به معرفت ها و روش های توسل جسته است که در چارچوب آیین های دینی و مذهبی و یا روش انفرادی سازمان یافته است.

نبود ‌برنامه استراتژیک

شکی نیست که جامعه جهانی کمک نسبتا خوبی به افغانستان نمود، پولی که با آن افغانستان دگرگون می‌شد؛ اما با نبود یک پلان و برنامه استراتژیک از سوی کشورهای خارجی و افغانستان، پول‌ها خرج شد و در افغانستان هم تغییر معتنابهی به وجود نیامد. اگر چنین پلانی وجود داشت و طراحی می‌شد، افغانستان در وضع کنونی نبود.