باید گریه کرد

  • انتشار: ۲۹ سرطان ۱۳۹۹
  • سرویس: اخبار مهم
  • شناسه مطلب: 89577
اشرف غنی

اینکه اکثریت مردم افغانستان در فقر زندگی میکنند واقعیتی است که همه میدانند. کمتر خانواده های مهاجر در کشورهای غربی هستند که به افغانستان برای اقوام، خویشاوندان ، دوستان یا گروه های خیریه کمک نکنند و پول نفرستند. من شاهد هستم که برخی افغانهای بیکار یا مسن از پول کمکی دولت فرانسه یا حداقل پول بازنشستگی خود به افغانستان پول میفرستند. جنگ عامل مهم فقر است ولی از آن مهمتر فساد دولتی، چور و چپاول میلیاردها دالر کمک های بین المللی، سیاست اقتصادی نادرست، مسئولیت ناپذیری، گدایی را به یک اصل مبدل کردن … عامل این بدبختی است.

۵ سال قبل در حدود ۶۰ فیصد مردم زیر خط فقر زندگی میکردند. امشب از زبان اشرف غنی شنیدید که برای توجیح ” دسترخوان ملی” (یادم هست که پولداران در روزهای مذهبی خیرات میدادند، بینوایان در مسجد یا تکیه خانه دو طرف دسترخوان ” حضر علی یا امام حسین” مینشستند ومنتظر غذای خیراتی یا نذر بودند) با غرور و افتخار اعلان نمود که ۹۰ فیصد مردم افغانستان زیر خط فقر زندگی میکنند. ۹۰ فیصد ! توجه کنید این رقم بگفته عوام ” به دهان هم راست نمیآید” یعنی غیر قابل قبول است. ۵ سال “حکومت وحدت ملی” ۳۰ درصد بیشتر مردم به زیر خط فقر رسیده اند. چه میراث گرانبهای دولت مداری.

من امیدوارم که این گفته اشرف غنی مانند اکثر گفته های او دروغ باشد، چون واقعآ تلخ و دردناک است که بدانیم که از ده شهروند افغانستان ۹ نفر آن در فقر وحشتناک زندگی میکنند. آرزو میکنم که دروغ باشد و فقط برای جلب ترحم جامعه بین المللی باشد تا پول بیشتری به افغانستان برای کمک به بینوایان بفرستند.
نفرین به آنهایی که از این مردم یک ملت گدا ساختند !

دکتر کریم پاکزاد