بایدن و جنگ‌های بی‌پایان؛

  • انتشار: ۱۸ جدی ۱۳۹۹
  • سرویس: بین المللدیدگاه
  • شناسه مطلب: 103809

آیا پیروزی بایدن به معنای پایان سیاست میلیتاریستی است؟

به نظر می رسد که نظامی‌گری در سیاست خارجی آمریکا عمیق‌تر از اختلاف روشی دو رییس‌جمهور یا حتی دو حزب است و ریشه‌ای قوی‌تر دارد.

بایدن نمی‌تواند به آسانی به تحقق مطالبه خروج نظامی آمریکا از مناطق تحت اشغال که از سوی بخش بزرگی از رأی‌دهندگان به بایدن و جناح چپ حزب دموکرات مطرح می‌شود بیندیشد، زیرا:

۱️. نحوه و سرعت کاهش نیروهای نظامی آمریکایی تأثیر قابل‌توجهی بر شرایط ژئوپلتیک مناطق مدنظر در غرب آسیا گذاشته و می‌تواند به تقویت موقعیت دولت‌ها و گروه‌های مخالف امریکا منجر شود.

۲️. بایدن به دلیل پیروزی شکننده در برابر ترامپ و عدم پذیرش مشروعیت او از سوی رقیب، سرمایه سیاسی محدودی برای آغاز فعالیت دارد که عمدتاً باید آن را در حوزه مقابله با ویروس کرونا به کار بگیرد.

۳️. در صورتی که خروج آمریکا از عراق، افغانستان و سوریه به منافع این کشور در آسیای غربی ضربه زده و به تعبیری آمریکا این کشورها را «از دست بدهد»، فرصتی برای تبلیغات رقیب در انتخابات آینده فراهم کرده است.

طبق این یادداشت، بایدن کمتر از ترامپ به رویکردهای نظامی در سیاست خارجی علاقه دارد. چنان‌ که درباره ایران به دیپلماسی و فشارهای چندجانبه معتقد است، ولی این نه به معنای پایان سیاست خارجی میلیتاریستی آمریکا بلکه به معنای مدیریت واقع‌گرایانه آن است.

اولویت مسائل داخلی اعم از کرونا، دو قطبی شدن جامعه، تبعیض نژادی و اقتصاد برای جامعه آمریکایی، شاید موجب توجه کمتر سیاستمداران این کشور به بحران‌های نظامی خارجی شود، با این وجود بعید به نظر می‌رسد فشار کشورهای متحد آمریکا در منطقه و لابی سازندگان اسلحه و جنگ‌طلبان، اجازه دهد حداقل در کوتاه‌مدت رویکردهای نظامی‌گری این کشور با تغییرات عمده روبرو شود.

دکتر عبداللطیف نظری