آمریکا و طالبان / درگیر پارادوکس

  • انتشار: ۲۳ اسد ۱۳۹۸
  • سرویس: اخبار مهم
  • شناسه مطلب: 68292
مذاکرات آمریکا و طالبان

هشتمین دور گفتگوهای آمریکا و طالبان هم بدون اینکه توافق نامه ای میان طرفین امضا شود، پایان یافت.

همزمان با پایان این دور از گفتگوها، دولت افغانستان، در یک اعلام موضع شدید اللحن، تاکید کرد که هیچ صلحی، بدون حضور دولت افغانستان، موفق نخواهد بود. اتخاذ چنین موضعی ممکن است نشانه ای باشد بر صحت خبرهایی تایید نشده ااز امضای پشت پرده و پنهانی توافق نامه ای میان آمریکا و طالبان.

اگر این توافق نامه امضا شده باشد و یا اینکه در شرف امضا باشد، به این معنی است که یکی از طرفین، یا هر دوی آنها، از خواسته های اصلی خود که در مذاکرات مطرح بوده، عدول کرده است.

آمریکا، در طول هشت دور مذاکره، دائما بر مساله صلح و خاتمه دادن به جنگ در افغانستان تاکید کرده و در عین حال بر تداوم حضور خود در افغانستان نیز پای فشرده است.

این در حالیست که طالبان، خروج نیروهای آمریکایی را اصلی ترین شرط خود برای پایان جنگ، عنوان می کردند.

اینک ممکن است که طرفین، به یک حد وسطی از اختلاف فوق رضایت داده باشند. به این معنی که آمریکا پذیرفته باشد بخش عمده از ای نیروهای نظامی خود را از افغانستان خارج کند و در ظاهر، حضور نظامی در کشور نداشته باشد و از طرف دیگر، طالبان نیز با حضور بخشی از نیروهای آمریکایی به شکل تغییر یافته (در قالب نیروهای دیپلمات، انجوها و…) موافقت کرده باشد.

اگر چنین فرضیه ای درست باشد (که به احتمال زیاد درست است)، باید اذعان کنیم که هم طرف آمریکایی و هم طرف طالب، از اصلی ترین خواسته های خود غقب نشینی کرده اند.

عدم ثبات و پایداری طالبان و آمریکا در به کرسی نشاندن خواسته هایشان را به احتمال زیاد نمی توان به عطش آنها برای رسیدن به صلح تعبیر کرد. بلکه تنها می توان به این مطلب فکر کرد که دو طرف، بر اساس تامین منافع، توافقی با یکدیگر انجام داده اند و بنابراین، بر هیچ اصلی به عنوان خط قرمز، پایبند نیستند.

نه آمریکا به شعار های پوچ و دروغین خود در پایبندی به دموکراسی، حقوق بشر، حقوق زنان، مبارزه با تروریزم و… اهمیتی می دهد و نه طالبان، به مبارزه و جهاد با اشغالگران و تطبیق شریعت اسلامی در کشور و مبارزه با فسادی که آن را ثمره حضور خارجی ها می دانند معتقدند. که اگر چنین بود، علی القاعده نمی بایست از اصلی ترین خواسته های خود کوتاه می آمدند.

جلال الدین عماد